Rozdział I "Poznajcie Debby!"

   -Dryń, dryń!

   Po pokoju rozległ się znajomy odgłos.

   -Dryń, dryń!

   W końcu z dość dużego łóżka wyszła niska brunetka, zła, że coś ją obudziło. A raczej ktoś.

-Halo! –odebrała telefon, tym samym przerywając natarczywy odgłos dzwonka.

-Ally? –po drugiej stronie rozległ się głos –Obudziłam cię?

-Nie, no coś ty… -wysyczała brunetka, przecierając oczy.

-Przepraszam… -speszyła się ta druga osoba –Nie bij…

-Postaram się –zaśmiała się dziewczyna –Coś chciałaś?

-A, tylko chciałam ci powiedzieć, że za godzinę mamy być na lotnisku, a ty jeszcze śpisz –odparła.

   Brunetka stuknęła się w czoło.

-Boże! –zawołała –Na śmierć zapomniałam!

-A pamiętasz, że miałaś się przedtem spotkać się ze mną i Triną?

-Nie denerwuj mnie!!

-Spokojnie, Alluś. Ogarnij się, a jak będziesz gotowa, to puść głuchego, podjedziemy po ciebie.

-To na razie.

-No, pa.

    Dziewczyna biegiem pognała do łazienki. Po jakichś trzydziestu minutach wyszła z niej ubrana, umalowana, uczesana i odświeżona. Zeszła na dół do kuchni i zjadła bułkę z dżemem. Potem dała znać koleżankom, by przyjechały. Zrobiły to już po kwadransie. Ally zabrała torebkę i wsiadła do samochodu.

-Jak tam, śpiąca królewno? –zapytała rozbawiona Trish.

-Przestań, to nie była moja wina –powiedziała brunetka –Zapomniałam włączyć budzik, bo wróciłam strasznie późno z wczorajszego koncertu.

-Bywa –odparła Trina –Cieszysz się, że wreszcie zobaczysz Austina?

-No pewnie –odpowiedziała Ally.

-A to taka przyjacielska radość, czy coś głębszego? –spytała kuzynka Trish i spojrzała na nią wzrokiem pełnym nadziei. Brunetka westchnęła.

-Trina –przemówiła –Już wam mówiłam, że nic z tego. On ma swoje życie, ja mam swoje. Oboje jesteśmy sławni i nie mamy dla siebie czasu. Nawet teraz, gdy postanowiliśmy być tylko przyjaciółmi, rzadko się widzimy. Taki związek nie miałby sensu.

-Powiem ci, co nie ma sensu –odparła Trina –To, że wciąż macie do siebie uczucia, ale żadne z was nie chce tego przyznać, bo boi się reakcji drugiego.

-Trina…

-Jest tak, czy nie?!

-Sama nie wiem… To skomplikowane.

-Ty jesteś skomplikowana.

   I resztę drogi spędziły w milczeniu. W końcu znalazły się na lotnisku i spotkały tam Deza, który czule przywitał Trish. Teraz pozostało tylko poczekać, aż tamci się od siebie odkleją i oczywiście powitać Austina, gdy ten już przybędzie.

   A dotarł kwadrans później. Gdy tylko jego samolot zaczął lądować, Ally pochłonęły myśli. Co, jeśli Trina ma rację? Co, jeśli ta tęsknota wykracza poza granice przyjaźni? A jeśli nigdy by się nie rozstali… On nie musiałby wyjeżdżać w tę głupią trasę, a później do LA i nadal byliby razem… Nie, stop! Już postanowione! On nie ma czasu, ona też. Nie mogą się z nikim spotykać. Nawet ze sobą… Och, to po co było to wszystko?! Po co on wtedy wyznał jej miłość, po co była ta cała szopka, skoro oni i tak nie mogą być razem?!

   Z myśli wyrwał ją sam ich sprawca, gdy wysiadł z samolotu. Poznała go od razu. Pojawił się nagle z tą swoją potarganą czupryną blond włosów. Nie widzieli go tak długo, bo prawie trzy lata. Zmienił się. Wydawał się wyższy i jeszcze lepiej zbudowany niż go zapamiętali. Jedno w nim pozostało takie samo –oczy. Nie uległy zmianie, praktycznie odkąd się poznali. Właśnie wyszukał ich wzrokiem i obdarzył ciepłym brązowym spojrzeniem. Szedł tak szybko, że nieomal do nich nie podbiegł. Zaczęły się czułe powitania. Teraz blondyn przytulił Ally, ale zrobił to trochę zbyt czule. Oboje odczuli zakłopotanie, a dziewczyna poczuła, jak się rumieni.

-D-dobrze cię znowu widzieć… -wymamrotała, przerywając niezręczną ciszę.

-I ciebie też –odparł.

   Ku zaskoczeniu brunetki, Austin przytulił ją ponownie.

-Nawet nie wiesz, jak bardzo tęskniłem –wyszeptał.

   Oczy Ally zaszkliły się. Och, jak bardzo chciała mu teraz powiedzieć, że ona też nie mogła bez niego wytrzymać, że znów pragnie, by było jak dawniej. Wiedziała, że chłopak w ten sposób chce jej przekazać, że czuje to samo.

   Oderwali się od siebie. Nagle do grupki przyjaciół podbiegła jakaś wysoka blondynka. Wyglądała na bardzo czymś podnieconą. Dosłownie rzuciła się na Austina, uwiesiła się jego szyi i pocałowała go w policzek. Ciągle chichotała, jak szalona.

-Cześć, kotku! –zapiszczała blondynowi w ucho. On w odpowiedzi pocałował ją w usta. Ally oniemiała.

   Poczułam się, jakby ktoś wbijał mi szpilki w serce. Jakże się myliłam…

-To jest Debby Wood –oznajmił Austin, gdy wreszcie raczył oderwać od niej wargi –I jest moją dziewczyną.

   Gwoździe, to zdecydowanie były gwoździe…

-Debs, to są: Dez, Trish, Trina i… -nie dokończył blondyn.

-Ally! Ally Dawson!! –zachichotała „Debs”, wchodząc chłopakowi w słowo.

-Tak, to ja… -wybełkotała brunetka, która czuła, że wszystko w niej kipi.

   Tego bym się po nim nie spodziewała. Rozstał się ze mną tylko po to, by wyjechać z Miami i migdalić się z jakąś kiczowatą szmatą… Zachowuje się, jakby połknęła piszczałkę.

    Później wszyscy udali się do domu Austina, gdzie miało odbyć się przyjęcie powitalne. Weszli do salonu, w którym stał ogromny stół, a nad nim rozwieszona była girlanda z napisem: „Witaj znów!!”. Blondynowi wyraźnie spodobała się dekoracja. Ally poszła do kuchni, by przynieść tort, który upiekły z dziewczynami. Gdy wróciła, zobaczyła coś, co jeszcze bardziej ją wzburzyło. To ona. Ta flądra. Zajęła jej miejsce. Siedziała tam, cała w skowronkach, a ten plastikowy uśmiech nie schodził jej z twarzy. Co on w niej, do cholery jasnej, widział?! Austin spojrzał na brunetkę. Ta uśmiechnęła się smętnie zza tortu. Jednak chłopak nie dał się przekonać. Zbyt dobrze ją znał, by domyślić się, że coś nie gra. Wstał od stołu pod pretekstem pomocy jej w pokrojeniu ciasta.

-Co jest? –spytał szeptem, gdy znalazł się obok niej.

    Ally, widząc wychylającą się znad stołu długą jak u żyrafy szyję Debby, postanowiła nie ryzykować.

-Nic takiego –odparła beznamiętnie.

-Nie ściemniaj. Widzę, że coś cię gryzie.

Chyba raczej ktoś.

-Wszystko okej –powiedziała.

-Przecież wiem, że nie.

   Ally zawahała się. Nie znosiła przed nim nic ukrywać, ale co tak właściwie miała mu powiedzieć? Że jego dziewczyna to jakaś wytapetowana pijawka, a on jest kompletnym idiotą?

   Wyciągnął rękę w jej kierunku i założył jej włosy za ucho. Spojrzała na niego nieśmiało. Wyszczerzył do niej zęby.

-Ally –przemówił –Strasznie dawno się nie widzieliśmy, pogadaj ze mną. Nie chciałem wyjeżdżać, ale musiałem. Podpisałem kontrakt… No a potem okazało się, że jadę jeszcze potem do LA i…

-Musieliśmy się rozstać.

   Zapadła cisza. Te słowa ledwo przeszły jej przez gardło i miała wrażenie, że za chwilę wybuchnie płaczem. Ale jej oczy nawet nie zwilgotniały.

-Tak, to prawda –powiedział w końcu blondyn –I teraz wszystko się zmieniło.

-Nie, to ty. Ty się zmieniłeś –nie zdołała stłumić smutku i jedna łza spłynęła jej po policzku. Zauważył to.

-Ludzie się zmieniają…

-I po trzech latach zamiast dawnych przyjaciół widzi się gwiazdę popu i towarzyszącą mu blond piszczałkę.

   Powiedziała to. Powiedziała mu to prosto w twarz. Kolejna łza wypłynęła z jej oka. Blondyn zmarszczył czoło, jakby albo nie rozumiał, co chciała powiedzieć albo w to nie wierzył. Albo jedno i drugie. Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, ni stąd, ni zowąd, Debby znów uwiesiła się jego szyi i zachichotała.

-Przepraszam, ale chyba już pójdę –oświadczyła Ally, zakładając torebkę na ramię –Trochę źle się czuję. Cześć –i wyszła.

-Ally, poczekaj! –krzyknął za nią blondyn i pewnie puściłby się za nią biegiem, gdyby nie fakt, że Debby ścisnęła go mocniej.

-Pa!! –zapiszczała do brunetki i roześmiała się histerycznie.

*

   Był wieczór. Niebo nad Miami pociemniało, ale nadal było widno. Jedną z ulic szła dość znana osoba –piosenkarka i tekściarka, Allyson Dawson. Jednak dzisiejszy dzień był sobotą i większość mieszkańców bawiła się na dyskotekach i tym podobnych. Brunetka szła w zamyśleniu, a jej usta zacisnęły się w wąską linię. Była blada jak kreda i miała nieco rozmazany makijaż i zamglone oczy. Stąpała twardo i dość szybko. W końcu zatrzymała się przed jakimś domem. W ogródku bawiła się mała czarnowłosa dziewczynka. Uśmiechnęła się na widok Ally i podbiegła do furtki.

-Li!! –zawołała. (Tak nazywała brunetkę).

-Cześć, Twyla –przywitała się dziewczyna, siląc się na uśmiech –Rodzice jeszcze w domu?

-Tak –odpowiedziała mała i otworzyła dla niej furtkę.

   Po chwili znalazły w domu. W salonie siedział chłopczyk i coś rysował. Nagle w salonie pojawili się rodzice dzieci.

-Och, Ally! –zawołała ich matka i podeszła do dziewczyny –Jesteś! Ale nie wyglądasz na zadowoloną… Coś się stało?

-Nie, tylko Austin wrócił… -wymamrotała.

-To chyba dobrze?

-Właśnie chodzi o to, że nie. On się kompletnie zmienił! Chodzi teraz z jakąś lafiryndą, która nie potrafi nic oprócz chichotania i piszczenia. To nie jest Austin, którego znam… i w którym byłam zakochana… przez ten cały czas –brunetka usiłowała powstrzymać płacz, ale nie wyszło.

   Dwie łzy potoczyły się jej po policzku. Spuściła głowę, by to ukryć. Dziewczynka, która cały czas stała w pobliżu, podbiegła i przytuliła się do niej.

-Nie płacz, Li –powiedziała –Nie chcę, byś była smutna.

   Ally wzięła ją na ręce.

-Stin cię kocha –oznajmiła dziewczynka–On cię kocha.

-Widzisz, Alluś –uśmiechnęła się kobieta –Wierz Twyli, bo ma rację. No dobrze, na nas czas.

-Mamo, a mogę dziś iść później spać? –poprosił chłopiec.

-Williamie George’u Clark –przemówiła mama –Mówiłam to już i powtórzę raz jeszcze: Będziesz mógł chodzić spać po dziewiątej, gdy skończysz dziesięć lat. Do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć. No, nie męczcie za bardzo Ally, i tak już ma dość własnych zmartwień. Ja i tata wychodzimy.

    Madison pocałowała dzieci w policzek i chwilę później już jej nie było.

-Co tam rysujesz? –spytała Allyson, siadając na fotelu obok Willa.

-Ciebie –odparł i wręczył jej swoje dzieło –Możesz zatrzymać.

-Ojej, to bardzo miłe –uśmiechnęła się brunetka, oglądając swój portret wykonany przez siedmiolatka –A gdzie jest Lynn?

-Lysia jest u siebie –oznajmiła Twyla.

    Ally postanowiła ją odwiedzić. Udała się na górę i zapukała do drzwi.

-To ja, Ally! –oświadczyła.

-Wejdź! –rozległ się głos Evelyn. Chwilę później brunetka znalazła się w środku i usiadła na fotelu obok dziewczynki.

-Co tam u ciebie? –spytała Ally.

-Wszystko po staremu –odparła ośmiolatka –Za to ty nie wyglądasz na szczęśliwą.

-Aż tak to po mnie widać?

-No… dobra, przyznaję. Trochę podsłuchałam twoją rozmowę z mamą… Chcesz o tym pogadać?

-Widzę, że ty chcesz tego bardziej ode mnie –zaśmiała się dziewczyna.

-Mówiłam ci, że jak dorosnę, zostanę psycholem.

-Chyba psychologiem… -sprostowała Allyson, powstrzymując śmiech.

-No przecież mówię… W każdym razie, według mnie powinnaś pokazać mu, co traci. Niech wie, że coś jest z nim nie tak.

-Wiesz, próbowałam mu to powiedzieć… Ale chyba mnie nie zrozumiał.

-Bo oślepł bez ciebie w tym LA. Nie mógł bez ciebie żyć, więc znalazł sobie taką, która w żaden sposób cię nie przypomina i dzięki niej mógł przestać myśleć o tym, jak bardzo za tobą tęskni.

-…Tak uważasz?

-Ja to wiem.

-Nie myślałam o tym w ten sposób… To dlaczego, w takim razie, całował się z nią tuż przed moim nosem?

-No bo ta cała Debby jest strasznie niedowartościowana i musiał zrobić coś, co podtrzyma ich „związek” –oznajmiła, wykonując cudzysłów w powietrzu.

-A skąd ty wiesz, że ma na imię Debby?

-Pisali o niej w Spadających Gwizdach.

-Chyba… Spadających GWIAZDACH...

-No przecież mówię… Proszę, tu jest ten artykuł –podała brunetce kolorowe czasopismo.

   

   Allyson przeleciała spojrzeniem zdjęcia kilku gwiazd, aż wśród nich znalazła Austina.

   

   Brunetka odłożyła magazyn i skrzywiła się.

-Kto by pomyślał, że tak cierpiał? Nawet do mnie nie pisał!!

-Może nie miał czasu…

-Gdyby rzeczywiście umierał, znalazłby sekundę na zwykłe „cześć”.

-No w sumie…

-I jeszcze to, że Debby jest Aniołem! Szczyt wszystkiego!

-Ally…

-Tak?

-Czy ty… czy tobie wciąż na nim zależy?

-Dzisiaj przestało.

-Może dasz mu szansę?

-Jeśli się do mnie pofatyguje, to tak. Ja sama do niego nie pójdę, bo i tak nic nie załatwię, gdy ta pijawka będzie wisiała mu na szyi.

-Naprawdę wcześniej o niej nie wiedziałaś? Nie czytałaś tego artykułu?

-Wiesz, mam uraz do takich gazet po historii z Flirciarzem z Miami…

-O czym ty mówisz?

   Resztę wieczoru Ally spędziła na opowiadaniu Lynn swoich przypadków z okresu dojrzewania.